แมงกะพรุนล่องลอยจนไม่เหลือเส้นขอบ

1คุณยอมมอบตัวเอง เขาเป็นคนตัดสินว่าจะเกิดอะไรขึ้น ส่วนคุณเปลี่ยนรูปร่างไปตามกระแส ที่ไม่ขัดขืนไม่ใช่เพราะเฉื่อยชา แต่เพราะการที่เส้นขอบของตัวเองค่อย ๆ ละลายไป คือจุดหมายในตัวมันเอง ยิ่งใช้เวลานาน คุณยิ่งดิ่งลงได้ลึก

ถ้าขอได้เพียงหนึ่งอย่าง

ถามว่าฉันอยากได้อะไร มีแต่ทำให้ฉันค้าง ตัดสินใจมาเลย แล้วฉันจะไปได้ไกลกว่านั้นมาก

2สิ่งแปลกใหม่คุณก็ไม่ปฏิเสธ ตรงกันข้าม ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส ยิ่งพาคุณล่องลอยออกไปไกล แต่นั่นไม่ใช่ใจรักการผจญภัย มันคือหนทางที่จะจมลึกลงไปอีก ความแปลกใหม่สำหรับคุณคือความลึก ไม่ใช่ความตื่นเต้น

3ความเสี่ยงคือ การอยากให้เส้นขอบหายไป ทำให้คุณพลาดจังหวะที่ควรพูดว่าไม่ การถูกพัดพาไปมันรู้สึกดี คุณจึงเงียบแม้ในที่ที่ไม่ได้อยากถูกพาไป คำว่า "ก็ได้นะ" ของคุณ ไม่ใช่ความยินยอมจริงเสมอไป เส้นนั้นเส้นเดียว ที่คุณต้องเป็นคนขีดเอง